ΜΟΥΣΕΙΟ ΧΑΡΑΚΤΙΚΗΣ ΧΑΜΠΗ

Contact | info@printmaking.cy

Οι ιαπωνικές ξυλογραφίες τύπου Ukiyo-e έγιναν γνωστές στη Δύση μετά το 1850 και αμέσως εκτιμήθηκαν από καλλιτέχνες και συλλέκτες. Καθρεφτίζουν την άστατη ζωή της όπως εξελίσσεται μπροστά στα μάτια μας, την εφημερότητά της, τη ”φευγαλεότητά” της. Μονόχρωμες στην αρχή, γίνονται έγχρωμες με την τελειοποίηση της τεχνικήςγύρω στο 1760. Κύρια θέματα είναι οι παραστάσειςαπό την αστική ζωή: σκηνές διασκέδασης, αθλητές του σούμο, φημισμένοι ηθοποιοί, τα θεάματα στους δρόμους, οι όμορφες κομψοντυμένες ιερόδουλες των ”πράσινων σπιτιών”, shunga – σεξουαλικές σκηνές.
Ο τρόπος με τον οποίο φιλοτεχνούνται οι ξυλογραφίες – ζωγράφος από τη μία, χαράκτες – τεχνίτες, συχνά ανώνυμοι, από τη άλλη – καθώς και το μεγάλο ενδιαφέρον τόσο των Ιαπώνων όσο και των Δυτικών για τα Ukiyo-e, προκάλεσαν από τον 19ο αιώνα την ”αυθεντική” αναπαραγωγή των ξυλογραφιών. Το έργο ξανασχεδιάζεται πιστά, οι πλάκες ξαναχαράσσονται πανομοιότυπα και τυπώνονται με τα ίδια χρώματα.
Ο Utamaro έφερε νωρίς την τεχνική στα ύψιστα. Το τρίπτυχο (σχήμα oban tate) παρουσιάζει τρεις γυναίκες που ταξιδεύουν με τις βοηθούς τους. Κάτω από την κουνουπιέρα ετοιμάζονται για τη νύχτα. Ο Utamaro ζωγράφισε αυτό το στιγμιότυπο της ιδιωτικής ζωής τους, παρουσιάζοντας το δέσιμο της κουνουπιέρας, το ξεδέσιμο του όμπι, την αλλαγή κιμονού για τη νύχτα, την αφαίρεση της τελευταίας διακοσμητικής φουρκέτας.

Kitagawa Utamaro (ca 1753 – 1806), Ανώνυμος
(18ος – 19ος αιώνας) χαράκτης,
Fujin tomari-kyaku no zu, sanmai-tsuzuki (Γυναίκες
φιλοξενούμενες για τη νύχτα) – έγχρωμη ξυλογραφία
(mokuhanga) – 1794-95 (Αναπαραγωγή άγνωστης
χρονολογίας χωρίς τις σφραγίδες του εκδότη,
του λογοκρίτη και της ημερομηνίας)
Παραστάσεις του τριπτύχου:
Αριστερά: 26.8 εκ. x 17.7 εκ.
Κέντρο: 26.8 εκ. x 17 εκ.
Δεξιά: 26,8 εκ. x 18 εκ.
Χαρτιά: 27,5 εκ. x 18,4 εκ.
Ιαπωνική σχολή
Αρ. 3702 – Απόκτηση 2016

Οι ιαπωνικές ξυλογραφίες τύπου Ukiyo-e έγιναν γνωστές στη Δύση μετά το 1850 και αμέσως εκτιμήθηκαν από καλλιτέχνες και συλλέκτες. Καθρεφτίζουν την άστατη ζωή της όπως εξελίσσεται μπροστά στα μάτια μας, την εφημερότητά της, τη ”φευγαλεότητά”της. Μονόχρωμες στην αρχή, γίνονται έγχρωμες με την τελειοποίηση της τεχνικήςγύρω στο 1760. Κύρια θέματα είναι οι παραστάσειςαπό την αστική ζωή: σκηνές διασκέδασης, αθλητές του σούμο, φημισμένοι ηθοποιοί, τα θεάματα στους δρόμους, οι όμορφες κομψοντυμένες ιερόδουλες των ”πράσινων σπιτιών”, shunga – σεξουαλικές σκηνές.
Ο τρόπος με τον οποίο φιλοτεχνούνται οι ξυλογραφίες – ζωγράφος από τη μία, χαρλακτες-τεχνίτες, συχνά ανώνυμοι, από τη άλλη – καθώς και το μεγάλο ενδιαφέρον τόσο των Ιαπώνων όσο και των Δυτικών για τα Ukiyo-e, προκάλεσαν από τον 19ο αιώνα την ”αυθεντική” αναπαραγωγή των ξυλογραφιών. Το έργο ξανασχεδιάζεται πιστά, οι πλάκες ξαναχαράσσονται πανομοιότυπα και τυπώνονται με τα ίδια χρώματα.
Ο Utamaro έφερε νωρίς την τεχνική στα ύψιστα. Το τρίπτυχο (σχήμα oban tate) παρουσιάζει τρεις γυναίκες που ταξιδεύουν με τις βοηθούς τους. Κάτω από την κουνουπιέρα ετοιμάζονται για τη νύχτα. Ο Utamaro ζωγράφισε αυτό το στιγμιότυπο της ιδιωτικής ζωής τους, παρουσιάζοντας το δέσιμο της κουνουπιέρας, το ξεδέσιμο του όμπι, την αλλαγή κιμονού για τη νύχτα, την αφαίρεση της τελευταίας διακοσμητικής φουρκέτας.